Geer van Velde

Abstract schilderij van Geer van Velde (jaren 50–60)

Dit fraaie abstracte schilderij van Geer van Velde is te dateren uit de jaren vijftig of het begin van de jaren zestig. Het werk is uitgevoerd in de kenmerkende matte, ingetogen kleurstelling die Van Velde ontwikkelde tijdens zijn verblijf in Zuid-Frankrijk. Tegen deze zachte achtergrond plaatst hij een aantal geabstraheerde vormen en figuren, zorgvuldig in balans gebracht binnen de compositie. Het schilderij vertoont duidelijk de herkenbare stijl die Geer van Velde in de loop van zijn leven verfijnde: sober, harmonieus en poëtisch. Zijn werkproces was intens en doordacht; Van Velde werkte langzaam, nam veel tijd om na te denken over de compositie en was zelden snel tevreden. Juist deze bedachtzame werkwijze resulteert in een schilderij dat een uitgebalanceerde, stille en ingetogen uitstraling heeft. Dit werk is een mooi voorbeeld van de naoorlogse abstracte schilderkunst en onderstreept Geer van Velde’s belangrijke positie binnen de moderne Europese kunst van de 20e eeuw.

Eric de Nie

Abstracte compositie in blauw

Zeer groot en indrukwekkend olieverfschilderij door Eric de Nie. Geschilderd in het begin van de jaren 90 toen de Nie abstract-expressionistisch werkte. Uit het boek Sequenza: "met vlotte gebaren van penseel, kwast of andere hulpmiddelen strijkt hij de verf uit in losse, transparante vormen en vlakken. Streek, vorm en kleur vallen in een schilderij volledig samen. De onmiddellijke navolgbare sporen van de ijle verfopdracht verlenen de werken een grote dynamiek en vluchtigheid. Niet helder afgebakende, diffuse vormen lijken tevoorschijn te komen uit of op te lossen in de ruimtelijke kleurgloed van de fonds. Dit schijnbaar proces van verschijnen en verdwijnen bepaalt voor een belangrijk deel het verdroomde, poetisch karakter van de werken"

Dolf Breetvelt

Abstracte gouache compositie op papier, circa jaren 1950

Deze gouache van de Nederlandse modernist Dolf Breetvelt (1892–1975) toont een energieke abstracte compositie waarin strakke zwarte lijnen een netwerk vormen over een warm, aards kleurveld. De geometrische vlakken in rood, blauw en geel lijken als lichtpunten te zweven boven een achtergrond van roze, oker en beige tinten, waardoor een subtiel spel van diepte en beweging ontstaat. ​ Breetvelt combineert in dit werk de spontaniteit van losse verfstroken met de helderheid van scherp getekende vormen, waardoor een bijna muzikale ritmiek voelbaar wordt. De gouache stamt uit zijn naoorlogse periode, waarin hij zich ontwikkelde van figuratieve en surrealistisch getinte voorstellingen naar een zuiver abstract idioom dat aansloot bij de internationale avant-garde. Als vertegenwoordiger van de naoorlogse abstractie in Nederland speelt Breetvelt een belangrijke rol in de introductie van moderne beeldtaal in het Nederlandse kunstveld. Deze compositie is daar een karakteristiek voorbeeld van: compact van formaat, maar rijk aan spanning tussen lijn en vlak, orde en beweging, structuur en vrijheid.

Willy Boers

Abstracte compositie met zwart ui

De aquarel Abstracte compositie met zwart uit 1951 toont Willy Boers op het hoogtepunt van zijn zoektocht naar een volledig non‑figuratieve beeldtaal. Over een atmosferische ondergrond van transparante grijsgroene en beige aquarellagen trekken brede, inktzwarte penseelstreken als spontane tekens door het beeldvlak, soms druipend, soms abrupt afgekapt, waardoor een ritmisch spel van accenten en pauzes ontstaat dat aan kalligrafie doet denken. De ruwe schrapingen en lichtere veegbewegingen in de achtergrond geven het papier een voelbare textuur en suggereren diepte zonder ooit een concreet perspectief of herkenbare vormen op te roepen, geheel in lijn met Boers’ overtuiging dat de schilderkunst autonoom moet zijn en moet draaien om kleur, lijn en beweging zelf. Als pionier van de naoorlogse Nederlandse abstracte kunst, mede‑oprichter van de kunstenaarsgroepen Vrij Beelden en Creatie, positioneert Boers zich met dit werk nadrukkelijk in het internationale debat rond abstract expressionisme, terwijl hij een eigen, ingetogen palet en typisch Nederlandse nuchterheid bewaart. In deze compositie verschuift de aandacht van de voorstelling naar de handeling: elke veeg, elke druppel en elke overlap van toon getuigt van een direct, bijna muzikaal schildergebaar, waardoor de aquarel de toeschouwer uitnodigt om niet iets afgebeelds te herkennen, maar om de energie, spanning en innerlijke dynamiek van de lijnen zelf te ervaren.