Lucien Alphonse Gros

Lucien Alphonse Gros was een Franse schilder en aquarellist, geboren op 19 mei 1845 in Wesserling in de Elzas en overleden op 27 april 1913 in Poissy. Hij was leerling van de beroemde schilder Ernest Meissonier, wiens atelier hij vanaf 1863 bezocht. Gros begon met het schilderen van historische en militaire taferelen, vaak met grote aandacht voor detail. Vanaf circa 1880 richtte hij zich steeds meer op het Bretonse landschap en het dagelijks leven. Vooral scènes met vissers, zeelieden en de bevolking van Bretagne werden een belangrijk onderdeel van zijn oeuvre. Daarnaast schilderde hij landschappen, genretaferelen en portretten, zowel in olieverf als aquarel. Hij exposeerde vanaf 1865 regelmatig op de Parijse Salon en behaalde verschillende onderscheidingen. Op de Wereldtentoonstelling van 1889 ontving hij een zilveren medaille en in 1900 een bronzen medaille. In 1898 werd Gros benoemd tot Chevalier de la Légion d’honneur. Zijn werk bevindt zich onder meer in openbare collecties in Strasbourg en Poissy. Gros geldt als een schilder die de academische traditie van Meissonier combineerde met een steeds realistischer belangstelling voor het dagelijks leven. Zijn Bretonse taferelen behoren tot de karakteristieke werken uit zijn latere periode.