Kunst moet je au sérieux nemen

Bert en ik hebben diverse kunstkennissen. Dat zijn mensen die ook actief zijn met kunst. Ze helpen ons soms kunst te kopen die ze zelf ergens op de kop hebben getikt. Met schilderijen kopen geldt een ding zeker: je weet nooit hoe een koe een haas vangt. We hebben dan ook een groot netwerk van amateur-speurders, boedelkopers, kringloopwinkels, kleine handelaren etcetera met wie we regelmatig zaken doen. We moeten ons daar natuurlijk wel goed bij voelen. We zijn niet op zoek naar vervalsingen maar ook met gestolen kunst willen we niets te maken hebben.

Via een bevriend handelaar konden we twee aquarellen uit een roemruchte Nederlandse kunstcollectie overnemen. Het betrof werken van de grote Nederlandse kunstenaar Geer van Velde die het grootste deel van zijn werkzame leven in Frankrijk had doorgebracht en daar naam had gemaakt. Zijn moderne werken zijn zeer gewild en doen als snel duizenden euro’s op veilingen. Ook wij betaalden grif voor deze werken. We kochten deze werken puur op basis van wat we zagen zonder informatie over de voorgeschiedenis ervan. In vaktermen heet de geschiedenis van een schilderij “provenance”. Dat is uitermate belangrijk omdat je dan de geschiedenis van een werk weet en zo ook vervalsingen kunt uitsluiten. Laat de kunstenaar Geer van Velde nu net best vaak vervalst worden……………Dat was ons op dat moment niet bekend.

Een bevriend galeriehouder ging naar de grote jaarlijkse kunstbeurs PAN. Hij had beide werken op onze site gezien en wilde ze graag in consignatie meenemen. Wij vinden zoiets een grote eer en helpen een collega altijd graag. Maar de regels vande PAN zijn streng ten aanzien van de ingebrachte kunstwerken. In ons geval moest er erkenning zijn dat de werken echt van Geer van Velde zijn. Daartoe is een “Attestation” nodig van de autoriteit en beheerder van de “archives Geer van Velde”, Pierre Francois Moget in Parijs. Pierre Francois is zoon van kunstenaar Piet Moget (overleden in 2015) die op zijn beurt een hechte vriend was van Geer van Velde. Zodoende.

Het valt mij trouwens vaker op, als zaken in de kunsthandel officieel worden of over geld gaan, het Frans een geliefde taal is. Denk bijvoorbeeld aan woorden als courtage, commissie, provenance, consignatie, prix d’amis en catalogue raisonné. En in ons geval dus aan een attestation.

Via via lukte het ons met Pierre Francois Moget in contact te komen. Dat is al een wonder want Franse “autoriteiten” zijn lastig traceerbaar op internet. Uiteindelijk kregen we zelfs contact per whatsapp en dat leidde tot een uitnodiging om de werken fysiek te komen laten zien in Parijs. Om deze kans met beide handen aan te grijpen, boekte ik (Hans) direct een reis met de trein naar Parijs voor over 3 dagen. We wilden voor eens en voor altijd weten of de werken wel of niet authentiek waren. Voor ik het wist stond ik op Gare nu Nord, waar meer dan 100 jaar geleden Nederlandse kunstenaars na lang reizen aankwamen. Volgens de dienstregeling van 1914 waren er zelfs drie rechtstreekse verbindingen per dag vanuit Amsterdam. De snelste dagtrein deed er ongeveer 8 uur en 35 minuten over. Ik denk dan altijd hoe een Kees van Dongen zich gevoeld moet hebben toen hij zonder centen, zonder Frans te spreken, zonder Iphone op 17 jarige leeftijd naar Parijs kwam om deze stad binnen enkele jaren te veroveren en het middelpunt van de culturele wereld op dat moment te worden. Best bijzonder. Maar dit terzijde.

Hij ontving me uiterst vriendelijk. Omdat ik een paar zinnen Frans achter elkaar kan zeggen, paste Pierre Francois zijn spraaksnelheid niet aan. Dat is een groot compliment maar ook dodelijk vermoeiend. Hij ging uitermate serieus aan de slag met beide aquarellen. Ze werden van alle kanten bekeken, opgemeten tot op de milimeter nauwkeurig en uitvoerig gefotografeerd voor de archieven. Als zelfbenoemd autoriteit moet je je werk natuurlijk wel au sérieux nemen. Uiteindelijk leidde het tot een stempel op beide aquarellen met het monogram “GvV”. Daar was het ons allemaal om te doen.

Ik was in ieder geval opgelucht dat de overhaaste reis zinvol was gebleken en de werken “geauthenticeerd” waren. Op de heenreis in de trein vroeg de knappe (mag je dat nog zeggen ?) jongedame naast mij al wat ik ging doen in Parijs. Toen ik aangaf een kunstwerk te laten authenticeren, klonk het wel heel lullig. Ik had graag een stoerder antwoord gegeven als “abseilen vanaf de Eiffeltoren”, “de rellen van dichtbij fotograferen voor Life magazine” of "lunchen in het Élysée met Emmanuel". Maar mijn missie was meer dan geslaagd en de aankoop van beide aquarellen al met al een prima aankoop. Hoewel………….er komen toch onvoorziene kosten bovenop, dat wil zeggen zowel het reisje naar Parijs als  de kosten voor de attestation “a trois cent euros pièce”. We hebben er al met al weer veel van geleerd.

Overigens kreeg ik toen ik bij Pierre Francois was, een vergelijkbare aquarel per Whatsapp aangeboden door een bevriend kunstverzamelaar.Ik liet deze direct aan Pierre Francois zien zo van deze kun je wellicht ook ter plekke authenticeren. Maar hij was onverbiddelijk: ”Une inspection physique est nécessaire avant que je puisse ajouter cette œuvre aux archives.”