Een kleurrijk kunstenaar

In 1998 woonde ik in de Jordaan vlak bij de Westertoren. Met mijn vriendin liep ik ergens in een nazomerweekend de open atelierroute. Zo leer je je buurt op een andere manier kennen. In de Anjeliersstraat bezochten we een markant groot gebouw. Daar op de 2de of 3de etage was een grote ruimte die volhing met kleurrijke schilderijen. Er stond mooie muziek op van de toen populaire groep “the Gipsy Kings” en de kunstenaar was alom aanwezig. Roland van den Berg bleek deze te heten en hij was minstens zo kleurrijk als zijn kunstwerken.

Onder de indruk van al dat moois en een beetje beduusd ging ik huiswaarts. Enkele dagen later zocht ik contact met Roland om nogmaals bij hem langs te gaan in zijn atelier. Zo gezegd zo gedaan. Tijdens mijn avondlijke bezoek wilde ik graag iets aanschaffen. Dat bleek voorwaar niet eenvoudig omdat ik veel moois zag. Uiteindelijk koos ik voor een wintergezicht waar de Westertoren op afgebeeld stond. Toen ik naar buiten wilde lopen met mijn aanwinst, bleek de deur afgesloten. Dat hadden medewerkers van het geweldige TV programma Jiskefet vermoedelijk gedaan die in hetzelfde gebouw kantoor hielden. Roland was not amused en hij bleek over een breed vocabulair straattaal te beschikken. We zaten opgesloten in dat grote gebouw. Tijd voor een echt goed gesprek ! Toch gelukte het Roland op een gegeven moment het alarm af te laten gaan zodat er van buiten hulp kwam. Ditmaal in de vorm van twee politiewagens. Ik schaamde me rot en kon wel door de grond zakken. Maar ik was blij met mijn aankoop.

Het was een schilderij met felle kleuren waarvan ik al snel leerde dat het fauvistisch was. Dat woord komt van het Franse woord fauve dat wild dier betekent. Maurice de Vlaminck, Kees van Dongen en andere waren die stroming lang geleden in Parijs begonnen. De vader van Roland was ook een begenadigd kunstenaar, namelijk Freek van den Berg. Er is over hem een mooi boek verschenen en hij staat ook bekend als de Kees van Dongen van Kattenburg. Tussen Roland en zijn vader was enige rivaliteit over wie de beste schilder was. Maar op enige afstand lijken hun kenmerkende schilderijen erg op elkaar.

Later verhuisde ik naar een mooi appartement aan de Amstel vlakbij theater Carré. Met Roland had ik af en toe contact en op een dag bracht hij mij vroeg in de avond een bezoek. Hij vond het uitzicht zo waanzinnig dat hij mooie foto’s maakte welke hij later in een schilderij omzette. Wie kan er nu zeggen dat zijn uitzicht een schilderij is geworden ? Heel bijzonder. Na het nemen van de foto’s gingen Roland en ik een lekker biertje drinken bij café de Magere Brug. Zoals een echt kunstenaar betaamt, hield Roland van een goed gesprek met een geelgouden klets om de keel te smeren. Achteraf bleek dat dit de laatste keer was dat ik Roland in levenden lijve zag. Enkele weken na deze rendez-vous bleek hij ernstig ziek en niet veel later overleed hij tot groot verdriet van velen, waaronder zijn lieve vrouw Geertje die ik later ook heb mogen leren kennen.

Het schilderij dat Roland van mijn uitzicht aan de Amstel gemaakt had, had ik op internet gepubliceerd. Daar werd het gezien door een redacteur van het maandblad “Ons Amsterdam” die mij vroeg of het als cover van de volgende editie gebruikt mocht worden. Daarmee stemde ik, en ook de familie van Roland, in omdat het ook een mooi eerbetoon aan deze kleurrijke kunstenaar was.

Overigens zijn werken van Roland en ook zijn vader Freek tegenwoordig minder waard dan vroeger. Dat is verdrietig maar waar. Ik denk dat dat deels komt omdat ze een hoge productie hadden en er in de loop der jaren veel werken van hen op de markt zijn gekomen. Dat heeft volgens de gangbare economische wetten een prijsdrukkend effect. Dit gaat meestal op maar Pablo Picasso is dan toevallig een uitzondering. Pablo werd 91 jaar oud en maakte naar schatting meer dan 50.000 kunstwerken in zijn leven. En die worden juist steeds meer waard. Dit fenomeen is alleen voor de heel groten weggelegd.