De Heer heeft vreemde kostgangers

Op Marktplaats stond een advertentie met summiere tekst: “te koop, aquarel van voerman, afmeting 40 bij 60 cm, geen onzinbiedingen”.

Er stond ook een onduidelijke foto bij de advertentie. Zaak dus om snel met de aanbieder in contact te komen en een dialoog op te bouwen. Zo gezegd zo gedaan. Verkoper bleek in de mailwisseling een sympathiek persoon die wel tamelijk kort van stof was. Ik deed na enige uitwisselingen een heel serieus bod dat boven de meeste marktplaats biedingen uit zou stijgen. Dat werd gewaardeerd maar er was echter één maar, een andere serieuze kandidaat had zich ook gemeld. Deze partij was nog even op vakantie maar zou een week later fysiek bij verkoper langsgaan om de aquarel te bekijken. Ik moest dus nog een week geduld hebben. Voor mij best lastig te accepteren omdat mijn bod al goed was maar van verkoper wel netjes dat de concurrent ook een eerlijke kans kreeg.

Een week later werd ik plotseling gebeld dat de andere partij ter plekke was en de aquarel wilde overnemen en een goed bod had gedaan. Mij werd op afstand nog een laatste kans gegeven om hun bod te evenaren. Volgens mij had verkoper geen biedingenstrijd voorzien en bedacht deze spontaan de spelregels. Dat is vaak ook het probleem met onderhandelen via marktplaats, er zijn nauwelijks spelregels.

Ik evenaarde het bod van de andere partij en werd dus op afstand eigenaar van de aquarel terwijl de concurrent letterlijk naast verkoper zat. Gekke situatie. Het werd nog gekker want de concurrent wilde mij telefonisch spreken. Ik kreeg een teleurgesteld persoon aan de lijn en dat bleek warempel een mij bekende galeriehouder te zijn die nota bene een liefdesrelatie onderhield met een Officier van Justitie. Niet handig. Mij werden vervolgens allerlei verwijten gemaakt en toen ik deze pareerde, werd de telefoon op de haak gegooid (dat is een ouderwetse handeling, tegenwoordig kan dat niet meer). Dat men teleurgesteld was in de gang van zaken snapte ik heel goed,maar ik kon daar niets aan doen omdat de regels niet door mij verzonnen waren. Sterker nog, ik was de eerste kaper op de kust. Helaas heb ik nooit excuses mogen ontvangen maar het zij zo.

Nu was het zaak de transactie af te sluiten. Verkoper wilde om hem moverende redenen pertinent niet bij hem thuis afspreken. Dit kan een rode vlag zijn. Het werd uiteindelijk het van der Valk hotel vlak bij de snelweg in Oostzaan.

Ik ging best met wat lood in mijn schoenen naar de afspraak toe. Ik had de aquarel niet in het echt gezien, kende de verkoper niet echt, had wel al ruzie gekregen met een collega galeriehouder en voelde mij niet senang op de anonieme parkeerplaats van het anonieme hotel.

Binnenkomen in het hotel ontwaarde ik de verkoper, een oudere meneer die kauwgom kauwde en gehuld was in een stoer leren jack met slijtage. De aquarel was provisorisch ingepakt en duidelijk zichtbaar op tafel gelegd.

Mijn kennismaking met verkoper hielp in eerste instantie ook niet echt. Meneer bleek allerlei soorten handel gedreven te hebben in zijn leven en als laatste wapenfeit bleek dat hij nota bene in de wapenhandel actief was geweest. Daar had ik als brave bankier niet echt van terug.

Maar toen gebeurde iets waardoor mijn stemming omsloeg. Meneer bleek een echte kunstliefhebber. Deze aquarel was gevonden in een kringloopwinkel en meneer bleek heel veel uitgezocht te hebben over de aquarel. Zo wist hij vrij goed de locatie ervan in de nabijheid van het pittoreske Hattem aan de IJssel. Ook over de datering wist hij het e.e.a. te zeggen en uiteindelijk had hij uitgevonden dat het rijksmuseum een vergelijkbaar werk in collectie heeft.

Toen hij de aquarel had uitgepakt, zag ik direct dat het een echte aquarel was (geen print of litho) en dat zij iets magisch had. Ook de staat en kleuren waren goed. Ik maakte dan ook ter plekke de afgesproken prijs over aan meneer en nam de aquarel voldaan mee naar huis.

Later liet ik haar nakijken bij onze vaste papierrestaurateur (Riemkap in Heemstede) en liet ik haar inlijsten bij Gehring in Amstelveen.

Enkele jaren later verkocht ik haar aan een bevriend collega galeriehouder die er een klant voor had.

Al direct na de verkoop had ik er een beetje spijt van. Zo’n mooie aquarel vind je niet snel weer.

Gelukkig blijkt de aquarel te hangen bij een heel aardige verzamelaar die ook klant van onze galerie is. Ik mag het werk dan ook regelmatig bewonderen als ik op de koffie ga.

Ondanks alle rode vlaggen, heb ik mijn intuïtie gevolgd. Gelukkig maar.