After nature

Reeds in mijn puberteit had ik aspiratie kunsthandelaar te worden. Mijn ouders, beiden afkomstig uit families met culturele affiniteit, waren bevriend met Raymond Koop. Raymond was kunstenaar van beroep.

Nadat ik eerst wat geld wilde bijverdienen door het maken van muziekmixen (het waren de jaren 80 van “in the mix” Ben Liebrand) die ik op cassette plaatste en in mijn kennissenkring verkocht, kreeg ik werk van Raymond in het vizier. Waarom niet mooie kleurkopieën maken van zijn schilderijen, deze inlijsten en, met zijn toestemming natuurlijk, voor een relatief laag bedrag aan de man en vrouw brengen ? Zo konden meer mensen van zijn kunst genieten. Best wel een socialistische gedachte achteraf bezien maar ik bedoelde het meer kapitalistisch. Heel veel succes had ik er helaas niet mee. Kleurkopieën stonden nog in de kinderschoenen en kunst verkopen is echt een vak apart. Achteraf was het allemaal nogal kinderlijk naïef maar daar ben je ook een puber voor.

Tijdens mijn studie en bij aanvang van mijn carrière in de financiële sector, was mijn interesse in kunst niet zo groot. Totdat ik in juli 2001 een artikel in het NRC las, dat mij omver blies. Het artikel was een eerbetoon aan de Leidse schilder Aad Donker (1967–1998), die op 31-jarige leeftijd door zelfdoding overleed. Het beschrijft zijn bewogen leven, zijn psychische problemen en zijn ontwikkeling als kunstenaar. Zo was hij in New York blijven hangen nadat hij daar met andere Nederlandse “after nature” kunstenaars naam wilde maken. Denk ook aan het boek “Gimmick” van Joost Zwagerman dat hierover een inkijkje geeft. Hij was verliefd geworden op een rijk Amerikaans meisje en verkeerde jarenlang onder de Amerikaanse elite. De relatie ging uit en toen ging het hard bergafwaarts.

Geraakt door dit artikel, zocht ik contact met kunstenaars die in dezelfde contreien hadden gebivakkeerd, zoals Ernst Voss, Edwin Hagendoorn en Bart Domburg. Via hen leerde ik de Duitse expressionist Jürgen Leippert kennen met wie ik jarenlang een losse vriendschap onderhield. Zie ook mijn andere blog over Jürgen.

Hoewel dit adagium mij erg aansprak omdat ik veel moderne kunst zo pretentieus vind, kwam ik er steeds meer achter dat “after nature” er eigenlijk al decennialang was in de Nederlandse schilderkunst. Het motto gold op de keeper beschouwd ook al voor de Franse impressionisten die 100 jaar eerder furore maakten en als vernieuwend werden beschouwd omdat ze het echte leven toonden in plaats van romantische plaatjes. Kortom, leuk bedacht maar niet echt iets nieuws onder de zon. Daarbij vond ik dat sommigen van deze kunstenaars een grote puinzooi van hun privé-leven maakten. Dit mede geholpen door stimulerende middelen. Ik heb daar grote moeite mee. Je kunt ook een groot kunstenaar zijn zonder intens en meeslepend te leven. Kijk naar een Jan Schoonhoven die tot zijn pensioen ambtenaar bij de PTT was. Of een Willem van Althuis die overdag stratenmaker was in Friesland.

Ik begon mij dan ook langzaam aan te interesseren in de zeer zeer rijke geschiedenis van de Nederlandse schilderkunst. After nature ben wel ik op afstand blijven volgen maar het lijkt achteraf toch meer geblaat en weinig wol.

Ergens begin 2000 kwam ik ook Bert, mijn compagnon, tegen via een aankoop op Marktplaats. Ik ruilde met Bert een werk van Wouter Verburgt, die ook aanschurkte tegen “After nature”, voor een werk van de Oekraïense schilder Konstantin Lomykin die destijds hot was. Al direct had ik een klik met Bert en we hadden meerdere raakvlakken waaronder de financiële sector en liefde voor voetbal. Het was het begin van een bromance (=brothers romance). Deze duurt tot op de dag van vandaag waarbij Bert en ik elkaar meerdere malen per dag spreken over de kunst. Onze partners zijn jaloers. Net als ik, is Bert zich nog meer gaan verdiepen in de Nederlandse schilderkunst hetgeen uiteindelijk tot onze galerie heeft geleid.

Enkele jaren terug, zag ik dat Raymond Koop mooie werken van wolkenluchten had gemaakt. Ze spraken mij aan en ik besloot ze allen aan te kopen voor enkele duizenden euro's (zeg X euro). Ik houd van rode draden in het leven en dit was er zo een. Het was ook impliciet een dankbetuiging aan mijn inmiddels overleden vader. Hij zou het zeer hebben gewaardeerd dat ik dit deed. Enkele dagen nadat ik de werken bij Raymond had opgehaald en betaald, stond ik op de tennisbaan en checkte nog even mijn banksaldo. Het is altijd fijn om te weten dat je nog liquiditeit hebt, dan sla je dat balletje toch wat relaxter. Wat schetste mijn verbazing, er was een onverwachte bijschrijving van bijna exact X euro. Het bleek dat ik een prijs had gewonnen in een loterij waarvan ik nauwelijks wist dat ik eraan meedeed. Verder win ik, net als de meeste mensen, nooit iets in de loterij. Zeg maar gerust dat dit voor mij een bovennatuurlijke ofwel “after nature” gebeurtenis was. Zou wijlen mijn vader et cetera ?