Louise (Lou) Loeber
Lezende man
Over het schilderij
Dit schilderij is een krachtig voorbeeld van de geometrisch-abstracte stijl waarvoor Lou Loeber bekend werd. In plaats van een naturalistische voorstelling heeft zij de figuur van een lezende man teruggebracht tot een ritmische compositie van strakke vlakken, lijnen en heldere kleuren. Centraal in het werk is de menselijke figuur nog herkenbaar, maar sterk gestileerd. De lezende man lijkt opgebouwd uit hoekige vormen: diagonalen, rechthoeken en driehoeken. De houding suggereert concentratie en rust, alsof hij verdiept is in zijn boek of krant. Door de abstractie wordt niet zozeer de persoon zelf belangrijk, maar het idee van lezen, stilte en innerlijke aandacht. Het kleurgebruik is opvallend en typisch voor Loeber: verzadigd blauw, warm geel/oranje, rood, groen en zwart contrasteren scherp met elkaar. De zwarte lijnen omlijsten de kleurvlakken en geven het schilderij een bijna architectonische structuur. Daardoor ontstaat een spannend evenwicht tussen orde en dynamiek. De compositie doet denken aan invloeden van De Stijl en het modernisme uit het interbellum. Toch behoudt Loeber een eigen, speelse beeldtaal waarin figuratie en abstractie samenkomen. Het werk straalt zowel energie als verstilling uit: de felle kleuren bewegen, terwijl het onderwerp juist ingetogen en contemplatief is. Lezende man laat mooi zien hoe kunstenaars in de jaren 1920–30 experimenteerden met nieuwe vormen om het moderne leven en alledaagse thema’s op een vernieuwende manier te verbeelden.
Over de kunstenaar
Lou Loeber was de dochter van een rijke fabrikant. Ze groeide op in de riante villa ‘Zonnehof’ op de grens van Laren en Blaricum. Haar ouders die zeer sociaal bewogen en kunstminnend waren lieten Lou schilderlessen volgen bij August Le Gras en Co Breman. Tussen 1915 tot 1918 volgt ze een opleiding aan de Rijksacademie in Amsterdam. Gedurende de jaren 1919-1920 krijgt ze les van de Larense schilderes Hans van Santen en maakt ze kennis met schilder/schrijver Toon Verhoef die haar in contact brengt met het kubisme en De Stijl. Verhoef wijst haar de weg van naturalisme naar de moderne geabstraheerde vormgeving. In de werken uit de periode 1920-21 zijn de eerste tekenen van verstrakking van vormen en versobering van kleuren herkenbaar. Bij de verzamelaar Sal Slijper bestudeert ze het werk van Piet Mondriaan. Onder invloed van Verhoef streeft ze naar een samenhang tussen de moderne kunst en het socialisme. Ze vindt dat haar werk voor het grote publiek bereikbaar moet zijn en ze gaat haar schilderijen vermenigvuldigen om zo de prijzen laag te houden. In 1927 bezoekt ze het Bauhaus en wordt ze lid van de ‘Socialistische Kunstenaarskring’. Net als haar buurman Bart van der Leck beschouwt ze volledig abstracte kunst als elitair en blijft voor haar de sterk geabstraheerde werkelijkheid het uitgangspunt. Ze trouwt in 1931 met de socialistische kunstenaar Dirk Koning. Haar werk blijft tot 1940, in overeenstemming met met haar socialistische principes, gebaseerd op herkenbare voorstellingen, hoewel zij in de vereenvoudiging van haar vormen zo ver gaat dat de latere schilderijen bijna geheel abstract zijn (zie de werken van Loeber elders op deze site). Het werk van Lou Loeber is opgenomen in de vaste collectie van o.a. het Rijksmuseum te Amsterdam, le Centre Pompidou in Parijs, Singer museum te Laren
