Frans Koppelaar

Het schilderij toont een verstild deel van de Houthaven in Amsterdam-West, gehuld in een vochtige, grijzige atmosfeer. Op de voorgrond ligt een verweerde houten steiger, omgeven door dor, geelbruin oevergras dat zacht afsteekt tegen het koude water. Een kleine wit-groene roeiboot rust half tegen de kant, een bescheiden menselijk spoor in een verder verlaten omgeving. Daarachter domineren twee aangemeerde binnenvaartschepen het beeld. Hun donkere rompen, okergele kajuit en gespannen touwen vormen een gesloten geheel, alsof ze hier al lange tijd liggen te wachten. Uit een kleine schoorsteen kringelt rook omhoog, die oplost in de nevelige lucht. Het water weerspiegelt de boten in gebroken, zachte vormen en versterkt de stilte van het moment. In de verte rijzen bakstenen pakhuizen en industriële gebouwen op, vaag en koel van kleur. Ze verdwijnen gedeeltelijk in de mist, waardoor diepte ontstaat zonder scherpe contouren. Het diffuse licht geeft het tafereel een winterse, bijna tijdloze sfeer. De gedempte kleuren en zichtbare penseelstreken benadrukken het alledaagse karakter van deze werkhaven. Het schilderij roept een gevoel op van een plek waar arbeid en beweging ooit centraal stonden, maar waar nu vooral rust en herinnering overheersen.