Lou Loeber in Stedelijk Museum Schiedam

Er is iets bijzonders aan het moment waarop kunst, geschiedenis en publiek samenkomen in een museumzaal. Als galerie voelen we ons bevoorrecht dat we daar een bijdrage aan mogen leveren. Met trots werken wij regelmatig samen met musea in heel Nederland om tentoonstellingen tot stand te brengen die vergeten verhalen opnieuw tot leven wekken.

De afgelopen periode hebben we mogen bijdragen aan prachtige tentoonstellingen, waaronder die over Edith van Leckwijck in Museum Dr8888, Jo Koster in Museum Gouda en Elly Tamminga in Museum de Fundatie. Stuk voor stuk tentoonstellingen waarin kunstenaars opnieuw een podium kregen dat recht doet aan hun werk en betekenis.

Met extra enthousiasme kijken we vooruit naar een bijzondere tentoonstelling in Stedelijk Museum Schiedam. Van 16 mei tot en met 13 september 2026 presenteert het museum een groots overzicht van het leven en werk van Lou Loeber (1894–1983). Dat is voor het eerst in 33 jaar.

Haar sprankelende, sociaal bewogen en toegankelijke oeuvre maakt Lou Loeber tot een uitzonderlijke kunstenaar binnen de Nederlandse moderne kunst. Stedelijk Museum Schiedam, die van haar de zeefdruk Slapenden (1975) in de collectie heeft, presenteert voor het eerst sinds 33 jaar een museale solotentoonstelling van haar werk. Terwijl Loeber volop experimenteert met abstractie, voert ze deze nooit zo strikt door als haar tijdgenoten Piet Mondriaan en Theo van Doesburg. Ze wil dat haar kunst herkenbaar en begrijpelijk blijft voor iedereen. De tentoonstelling in Schiedam vormt ook de aftrap van een programma over abstract werkende vrouwelijke kunstenaars uit de jaren zeventig, voor wie Lou Loeber een belangrijke inspiratiebron is.

Al vroeg weet Lou Loeber dat ze kunstenaar wil worden. Ze groeit op in een vooruitstrevend gezin en krijgt alle ruimte om haar talent te ontwikkelen. Haar vader bouwt zelfs een atelier in de tuin waarin zijn dochter kan tekenen en schilderen. In 1918 verlaat ze na drie jaar de Rijksacademie in Amsterdam, omdat ze de lessen die er worden gegeven te conservatief vindt. In de jaren twintig ontwikkelt ze een eigen stijl waarin herkenbare voorstellingen en abstractie samengaan. Ze laat zich inspireren door het werk van Wassily Kandinsky en De Stijl, maar blijft trouw aan haar eigen visie. Heldere kleuren, geometrische vormen en zwarte contouren kenmerken haar werk, waarmee ze streeft naar een universele beeldtaal die iedereen kan begrijpen.

Loeber ontwerpt bovendien een systeem om meerdere versies van een werk te maken, geïnspireerd door de Franse kunstenaar Albert Gleizes. Daarmee past ze het modernistische ideaal van massaproductie toe in de beeldende kunst. Door deze vermenigvuldiging, verlaagt ze de prijs en maakt ze kunst toegankelijk voor meer mensen. Ook vervaardigt ze haar werk in verschillende media, en samen met haar man, kunstenaar Dirk Koning, richt ze in 1932 een kunstuitleen op om hun werk betaalbaar te verhuren.

Hoewel haar stijl uiterst herkenbaar is, streeft Loeber naar een stijl die zo onpersoonlijk mogelijk is. Ze wil universele kunst maken, geen individuele expressie. Haar onderwerpen – interieurs, landschappen, stillevens en portretten – gebruikt ze om te experimenteren met kleur, vorm en compositie. Ze zoekt steeds naar harmonie, waarmee ze hoopt bij te dragen aan een evenwichtigere, socialere wereld. Kunst moet volgens haar toegankelijk én verbindend zijn.

Na de Tweede Wereldoorlog blijft Loeber vanuit haar socialistische idealen kunst maken, maar verliest ze de hoop dat een gelijkwaardiger, socialistische samenleving ook daadwerkelijk verwezenlijkt zal worden. Niettemin behoudt ze de overtuiging dat haar kunst begrijpelijk én toegankelijk moest zijn voor iedereen. Een ideaal dat naadloos aansluit bij de ambities van Stedelijk Museum Schiedam.

In 2024 herontdekt het Stedelijk Museum Schiedam haar werk opnieuw in de presentatie Abstracte kunst van vrouwen, toen en nu. Haar zeefdruk Slapenden is daarin te zien naast werk van andere vrouwelijke kunstenaars. Deze herwaardering vormt het vertrekpunt voor nieuw onderzoek en toekomstige tentoonstellingen rond abstract werkende vrouwen zoals Corrie de Boer, Christa van Santen, Karin Daan en Ria van Eyk.

Vorig jaar deed Stedelijk Museum Schiedam een oproep aan het publiek: wie thuis een Loeber had, kon zich melden. Dat leverde een storm aan reacties op. Acht werken van Loeber zijn vanuit particuliere verzamelingen toegevoegd aan de selectie voor de tentoonstelling.

Ook wist het museum drie schilderijen die Loeber maakte van de Schiedamse molen De Walvisch voor de tentoonstelling bij elkaar te brengen. Loeber maakte vaak meerdere versies van hetzelfde onderwerp. Aan de hand van deze werken is Loebers zoektocht naar vereenvoudiging goed te volgen. In elke versie veranderen de molen en het landschap eromheen subtiel en zie je steeds minder details. De wieken van de molen worden bijvoorbeeld steeds vlakker en abstracter. Deze zoektocht naar vereenvoudiging leidde uiteindelijk tot haar zo kenmerkende, kleurrijke en geometrische stijl.

Bruning Heintz is er trots op te hebben mogen meewerken aan deze bijzondere expositie. Gaat u allen kijken !