Cornelis Vreedenburgh

We zien hier de Sloterdijkerbrug over de Prinseneilandgracht in Amsterdam in het jaar 1933. Het tafereel ademt de ingetogen rust van een winter- of herfstdag, met een zachte, grijsblauwe lucht waarin het licht diffuus verspreid wordt. De lucht en het water vloeien bijna in elkaar over, terwijl de reflecties van de schepen en gebouwen in het water een gevoel van diepte en stilte oproepen. Op de voorgrond liggen enkele aakachtige binnenvaartschepen, zwaar en statig, vastgelegd met een meesterlijk gevoel voor perspectief en materiaal. Hun roestige rood- en okertinten contrasteren subtiel met het koele blauwgrijs van het water. De verfbehandeling van de houten dekken, touwen en masten is typisch voor Vreedenburgh. Het is precies genoeg om de textuur voelbaar te maken, maar nooit overladen met detail. De Sloterdijkerbrug zelf, met haar karakteristieke dubbele ophaalconstructie, vormt het visuele middelpunt van de compositie. Er lopen enkele figuren over de brug, nauwelijks meer dan silhouetten, maar genoeg om de schaal en menselijke aanwezigheid aan te geven. Aan de rechterkant zien we de pakhuizen van de Teertuinen. Dit zijn hoge, smalle gebouwen met trapgevels en rode daken, typerend voor de oude Amsterdamse havenbuurt. Alles samen vormt dit werk een hommage aan het Amsterdam van water, arbeid en stilte oftewel een stad die nog leeft van haar grachten en schepen, vastgelegd met een ingetogen poëzie die Vreedenburgh als geen ander beheerste.