Joop Stierhout
Rembrandtplein Amsterdam
Over het schilderij
Dit schilderij van Joop Stierhout toont het bruisende Rembrandtplein in Amsterdam, vermoedelijk in de jaren vijftig. De auto's, de reclame-uitingen en de levendige straat geven het werk een onmiskenbare naoorlogse sfeer. Stierhout stond bekend om zijn kleurrijke, impressionistische stadsgezichten van Amsterdam. In het schilderij vormt de monumentale bebouwing rond het plein een imposant decor. De karakteristieke gevels met hun torentjes en koepels rijzen op boven de drukke straat, terwijl winkels, cafés en terrassen het stedelijke leven kleur geven. Trams ontbreken, maar auto's, een bromfiets en wandelende voorbijgangers zorgen voor een voortdurend gevoel van beweging. De losse penseelstreek en de subtiele vervaging van de figuren versterken deze indruk van een stad die nooit stilstaat. Stierhout schildert niet met fotografische precisie, maar met een impressionistische gevoeligheid. Architectonische details worden slechts gesuggereerd, terwijl het samenspel van licht, lucht en kleur de hoofdrol speelt. De zachte blauwen en grijzen van de lucht contrasteren met de warme oker- en bruintinten van de gevels, waardoor een harmonieus en levendig stadsbeeld ontstaat. Het diffuse daglicht geeft de voorstelling een frisse, bijna voorjaarsachtige atmosfeer. Het schilderij is bovendien een waardevol tijdsdocument. Het toont Amsterdam in een periode van wederopbouw en groei, waarin het straatbeeld werd bepaald door de eerste naoorlogse auto's, lichtreclames en een toenemende bedrijvigheid. Daarmee legt Stierhout niet alleen een herkenbare plek vast, maar ook de sfeer van een stad die zich met optimisme ontwikkelt. Zie ook de laatste foto.
Over de kunstenaar
Joop Stierhout was een Nederlands impressionistische kunstschilder. Hij kreeg bekendheid vanwege de haven- en stadsgezichten van zijn woonplaats Amsterdam. Joop Stierhout schilderde in de stijl en traditie van de Haagse School. Na de kunstacademie in zijn geboorteplaats Arnhem vestigde Stierhout zich in Amsterdam. In de periode voor de Tweede Wereldoorlog schilderde hij vaak landschapstaferelen in het Gooi en de Vechtstreek. De oorlog belette hem echter op kunstreis te gaan. Na de oorlog gaat hij niet met de populariteit van het modernisme mee, maar legt zich toe op traditioneel vakmanschap bij stadsgezichten, portretten en bloemstillevens. Vanaf de tachtiger jaren krijgen zijn stadsgezichten een lichter coloriet na een verblijf in de Franse Provence. Voor zijn religieuze voorstelling ‘Hagar en Ismaël’ (collectie museum voor religieuze kunst te Uden) kreeg hij in 1938 een nominatie voor de Prix de Rome.
